Relaties na trauma 

Vroeg trauma maakt dat je als pasgeboren baby de wereld niet als vanzelf als een veilige plek hebt ervaren. Je zenuwstelsel staat als het ware altijd aan. Alsof er altijd gevaar is en dat is iets wat je niet met je gedachten kunt beïnvloeden. Je zenuwstelsel moet er eigenlijk voor zorgen dat je je veilig voelt en alleen als er gevaar dreigt in actie te komen.

Als je na een intense/verwarrende conceptie, zwangerschap of geboorte door je moeder liefdevol ontvangen,  vastgehouden en gevoed wordt leer je door haar je emoties reguleren.

Als je niet het geluk hebt gehad van een liefdevolle moeder kan je zenuwstelsel en zelfs de bedrading in je hersenen anders worden aangelegd. Als je je als kind echt onveilig hebt gevoeld in contact met anderen is verstijven, vluchten of bevriezen een automatische reactie geworden.

Je kunt je voorstellen dat relateren, intimiteit, nabijheid en seksualiteit hierdoor niet veilig en ontspannend zijn, maar juist bedreigend zijn. Want fysiek contact al of niet ingegeven door seksuele prikkels kan ontregeling/deregulatie veroorzaken. Het kan je eigen intieme seksualiteit beïnvloeden, maar zeker ook het contact met iemand anders.

Hoe fijn om te ontdekken waar je terughouden haar oorsprong vindt en doorvoeld kan worden. Zodat je zenuwstelsel kan ontspannen en je je natuurlijk kunt verhouden tot anderen/geliefden.