Lees meer…..blogs by Ineke

Veel tijd voor reflectie

Tjee zoveel tijd dat ik niet meer weet wat te reflecteren….. in de training zijn we bezig met schaduw. Nou die plopt wel op als je zo in je vrijheid beperkt wordt en tegelijkertijd ontstaat er ook iets anders, iets nieuws. Ik liep op de hei, bijna alleen, wat een rust en schoonheid. En ik voelde zoveel dankbaarheid, dankbaar voor de noodzaak om me over te geven. Dit is groter dan ik en ik wil me al zo lang overgeven, maar aan wat? Of wil ik “gewoon” mijn ego loslaten of toch het tenminste niet de boventoon laten voeren?

Maar er lijkt altijd iets te zijn dat nog moet. En die druk is niet weg, want is een diep ingeslepen patroon, maar wordt wel enorm gerelativeerd door de situatie, die vraagt om essentie. En dat is dan toch liefde, contact, verbinding en dat blijkt dan ook wonderlijke vormen te kunnen aannemen, die ook voedend zijn. Want het gaat uiteindelijk over energie en die ervaar/voel ik in mezelf. Of ik nu wel of niet fysiek dichtbij een ander ben. Er is wel verschil, maar in essentie stroomt de energie.

En schoonheid en het verlangen om te creëren. Het voelt als een guilty pleasure. Ik ben tenslotte ook vormgever en schilder graag. Of is het toch mijn essentie? Nou ja, gelukkig weer wat om te reflecteren. Hoe is dat voor jou?

Mijn leven was eenvoudig

Veel schrijven en lezen, sessies, wat workshops. En nu is alles tot stilstand gekomen en zit ik met Guus (onze pup) in het bos tegen een omgevallen boom te schrijven. Ik vroeg het aan het bos, wat gebeurt er met de wereld? Tja, ik wist het wel en zie de bewustwording all around. Naast al het afschuwelijke ziekzijn van mensen is het ook een zegen voor moeder Aarde. Gaia heeft ons stilgezet, omdat zij moe is en wil herstellen.

Ik was na jaren van reflectie, herstellen van situaties en relaties, die mijn ziel blijkbaar heeft gekozen om hier te leren, op weg naar zingeving. Mooie workshops ontwikkeld, waarin ik letterlijk mijn ziel (en zaligheid) kwijt kan…. Plannen, waarin mijn verlangen om zichtbaar te zijn en te delen zoveel groter was dan al het andere. Maar nu we zo zijn stilgezet, voelt het zo nietig en irrelevant en tegelijkertijd lijkt mijn missie meer up to date dan ooit.

Want juist nu is het belangrijk om in ons lichaam aanwezig te zijn, te voelen wat er te voelen is en mogen vrouwen met al hun sensitiviteit en wijsheid de weg gaan wijzen. Onze oerkracht mag zichtbaar worden en leidend gaan zijn. Niet als afzetten tegen mannen of mannelijke energie. Maar als transformatie. Vrouwen zijn nu nodig om te initiëren, de weg te wijzen, gesteund door mannelijke energie en wijsheid. We mogen het samen doen, in respect, gelijkwaardigheid en verbinding.