Blogs

18 april 2018
Voor Nieuwetijdskind.com heb ik een artikel geschreven:
https://www.nieuwetijdskind.com/chakrapsychologie-opvoeden-het-licht-van-de-chakras/

26 juli 2018
zichtbaarheid
Ik volg mijn inspirator/mentor  al bijna een jaar en ik leer zo veel van haar, dat is met geen pen te beschrijven. Wat een wijsheid, diepgang, spirituele inzichten en aardse nuchterheid. Ze stimuleert me om heel veel zichtbaar te zijn en laat nu juist dat mij met angst vervullen. Nou ja, gisteren vertelde ze dat ze tegenwoordig juist haar angst opzoekt om iets in beweging te zetten. Mmmm….in de beslotenheid van groepen voelt het veilig en plaats ik berichtjes. Zoals gisteravond in een mooie groep van een sister, die de laatste dagen haar reis beschrijft met alle ups en downs. Prachtig om mee te mogen kijken, te herkennen en iets bij te dragen aan die reis. Ik heb mezelf plechtig beloofd om mijn angst te overwinnen en te gaan delen. Dit is mijn eerste stap en er gaan er veel volgen.

28 juli 2018
zichtbaarheid en DNA
Vorige keer schreef ik over zichtbaar zijn. Ik ontdekte dat wij het eng vinden om zichtbaar te zijn omdat dat ingebed zit in ons DNA. Ons brein stamt nog uit de oertijd, ons brein en DNA zijn sindsdien nauwelijks veranderd. In dat DNA zit nog de boodschap dat het niet veilig is om zichtbaar te zijn. Het is veilig om je terug te trekken binnen de eigen groep, de gemeenschap en zelfs in de grot. Buiten de grot was het gevaarlijk en dus eng. Ons DNA en de amygdala, een deel van de hersenen dat een rol speelt bij de verwerking van enge prikkels, de regulatie van angst en bij het vlucht/vecht reflex scant voortdurend op veiligheid of niet veiligheid.
Tja niet zo gek dus dat het zichtbaar worden buiten de groep angst op roept. Ons systeem dat nog reageert zoals het 400.000 jaar geleden nodig was staat nog aan het roer.

En ineens begrijp ik ook waarom ik zo graag in een dorp woon, met een ouderwetse ons kent ons mentaliteit. En waar misschien wel eens wat onvrijheid heerst, maar ook een gemeenschapszin, waar ik me thuis voel. Mijn zus woont in de grote stad verderop, vrienden en vriendinnen ook, zelfs oudste dochter woont nu op 2 uur reizen. Het geeft me een unheimisch, onveilig en verlaten gevoel en eigenlijk vind ik dat ik me moet vermannen, want tjee waar gaat het over ? Maar nu ik begrijp dat ons DNA zich veilig voelt in die grot wordt het me helder waar mijn verlangen naar een gemeenschap, mij thuis voelen in een dorp heel basaal is. En eeuwenoud. Daar kan de cosmopolitische ontwikkeling van de afgelopen vijftig jaar helemaal niet tegenop……

En sinds ik me kan herinneren, zeker al sinds mijn studie architectuur en toen de kinderen nog klein waren, droomde ik over een woongemeenschap, een boerenerf met schuren en een hooiberg, met woon- en werkplekken en gezamenlijke ruimten en vooral verbinding. Verbinding in vrijheid.

30 juli 2018
Gedachten, denken en niet hechten
Wat ben ik aan het doen? Ik ben een denker, ik analyseer, van alles, gedachten, beelden, situaties, zelfs geuren en ik word met regelmaat doodmoe van mezelf. Sinds een week probeer ik om mijn gedachten alleen maar waar te nemen en er niets mee te doen. Om niet elke gedachte, indruk of herinnering te labelen, te beoordelen met goed of fout, zwart of wit, licht of donker, hoog of laag. Ik zie steeds meer dat dat allemaal van het ego is en zo vermoeiend. Als ik het laat bij dat de gedachte door me heen gaat geeft dat ruimte. Oh dat waren alweer wat labels, maar hoe maak ik iets duidelijk zonder woorden of labels? Nou dat oefenen dus, er komt een gedachte, die heeft een fysiek effect. Een blije of verdrietige vlinder in mijn maagstreek. Hoe makkelijk om daar dan eens over te gaan nadenken, mijmeren, piekeren en pruttelen? Soms maakt het me blij, soms juist heel verdrietig. Ik vind het een uitdaging om de gedachte, de herinnering, het beeld alleen te zien, waar te nemen en er niets mee te doen. Wel rustig.

03 september
Veel langer geleden dan me lief is, postte ik dat ik regelmatig iets wil schrijven en zichtbaar wil zijn. Nou daar stak mijn ego een stokje voor. Niks meer te melden :-). Maar ja het was een intense periode waarin ik een illusie heb mogen loslaten. Of was het een droom/visie, die nog steeds klopt, maar de vorm waarin ik aan het zoeken was gewoon niet klopte. Het blijft een interessant onderzoek want het idee blijft me boeien en ik blijf mogelijkheden zien.

En mijn dochters en ik in de lappenmand. Bij de jongste en bij mij is bijnieruitputting geconstateerd. Niet gek na alle gebeurtenissen van de afgelopen jaren en de medicijnen voor de oudste in pilvorm zijn al maanden niet leverbaar. Onduidelijk waarom, maar het gevolg is wel dat ze terug moet grijpen op haar oude drankje, maar tjee haar hele systeem in de war. Moe en ziek.

Ik laat mensen los, die me herinneren aan oude tijden. Iemand, waar ik al een tijdje mee oploop en waar ik veel aan te danken heb, maar het klopt niet meer. Er speelt een oude gevoeligheid, waar ik me uit mag losmaken. Het doet pijn en ik vertrouw erop dat het klopt en ruimte gaat geven voor nieuwe mensen en nieuwe ontwikkelingen.

In augustus ben ik naar het Lorelei-festival geweest, wat een prachtige sfeer, ontmoetingen en inspiratie. Wauw dat was heerlijk en die inspiratie lijkt een nieuwe deur te openen. Nou ja, tot gauw ;-).

9 september
Een paar dagen geleden was ik bij mijn bank uitgenodigd, mijn aanspreekpunt meldde zich en zou mij gaan vertellen wat de bank voor mij ging betekenen. Ik had al geen hoge verwachtingen, auauau teleurstelling dus zelf al gecreëerd of verwachtingen uit het verleden bieden garantie voor de toekomst. We waren binnen 5 minuten uitgepraat, want de bank kan helemaal niets voor mij betekenen. Zelfs geen advies, hoe minimaal ook. En dat gaf mij de zet om me werkelijk verder te verdiepen in Nieuwetijdssystemen om een basisinkomen te creëren. Spannend. Ik zag op FB verschillende trainers en coaches er mee bezig, het maakte me nieuwsgierig. Maar toen een zeer geslaagde business-coach me benaderde en er uitgebreid over vertelde, werd ik echt wakker en ben ik me er serieus in gaan verdiepen. Er gaat een wereld voor me open. Wat een prachtige manier van ondernemen, waarbij iedereen meedeelt in de visie en de opbrengst, een basisinkomen naast mijn bewustwordingswerk.

20 september
Na een heerlijke zomervakantie zijn de scholen/colleges weer begonnen. Het is meteen een gekkenhuis. Mijn oudste dochter is bezig met de laatste periode van haar masterstudie. Zij moet nog een paar maanden college volgen, daar staan 60 uur per week voor en daarnaast moet ze afstuderen met een zelfstandig onderzoek en daar een uitgebreid rapport over schrijven. Plus een beroemde bijbaantje bij de supermarkt. Hoezo overdrijven studenten dat ze het druk hebben?

Mijn jongste dochter gaat eindexamen doen en de mailbox loopt elke dag vol met info over PWS-presentaties, examenreglementen, huisregels, decaanuren, mentorafspraken, sportchallenges, extra lessen, rekentoetsen, open dagen van vervolgopleidingen. Voor haar is het binnen twee weken al een onmogelijke brei geworden, dus ik maak overzichten en help haar om alles op een rijtje te krijgen. Natuurlijk moeten ze steeds zelfstandiger leren werken, maar dit kan een puberbrein nog helemaal niet aan. Van andere ouders hoor ik dezelfde verhalen……

Ondertussen ben ik bezig met mijn bussinestraining, het contact en afspraken met mijn buddies, mijn werk en gewoon alle dingen die zo op een dag voorbij komen. En goddank ben ik door inspirerende ondernemers uit mijn omgeving gewezen op de mogelijkheid om naast mijn praktijk een soort basisinkomen te creëren. Heel nieuwetijds en dat geeft mij dan weer rust in deze hectische tijden.

2 november
Met Puur Bewustwording by Ineke organiseer ik vrouwencirkels, die een ontmoetingsmoment/plek voor vrouwen zijn, om bijeen te komen en elkaar te inspireren en te bekrachtigen. Ik geloof in de kracht van vrouwen en vind het belangrijk dat wij elkaar kunnen ontmoeten in een veilige en warme setting, waarin we met en bij elkaar kunnen rusten, energie op kunnen doen en energie kunnen geven. In een kring, wat symbool staat voor gelijkwaardigheid, kunnen vertellen over dromen, verlangens, passies, wensen, maar ook hindernissen en verdriet. En daarin gehoord, herkend en erkend te worden kan een fijne, helende ervaring zijn.

Los van onze persoonlijke behoeften lijkt ook onze maatschappij grote behoefte te hebben aan de krachtige, heldere visie van vrouwen. Niet om ons af te zetten tegen mannen, maar om onze stem en wijsheid te laten horen, zodat er meer balans en harmonie in mannelijke en vrouwelijke invloed kan ontstaan.

Mijn verlangen is om een krachtige cirkel met een vaste groep vrouwen te vormen, waarin we eens per maand samenkomen. En doordat wij elkaar steeds beter leren kennen tot een verdieping kunnen komen, die iedere vrouw laat groeien in haar kracht en helderheid, waarmee zij van waarde is voor haar omgeving, zowel privé als zakelijk.

Daarnaast organiseer ik cirkels voor vrouwen, die op dat moment behoefte voelen om erbij te zijn.

Voel je uitgenodigd! Een agenda voor de komende periode volgt nog.

2 november
Bezig met het verder ontwikkelen van mijn visie over het begeleiden van vrouwen, zie ik een persoonlijk en een groter maatschappelijk niveau. Ik heb het al in een eerdere post gezegd ik geloof in de kracht van vrouwen en ik geloof ook dat de sterk veranderende wereld vrouwen en zachte vrouwenkracht nodig heeft. Oude systemen lijken vast te lopen, verdienmodellen werken niet meer en de marktwerking levert, bijvoorbeeld nu in de gezondheidszorg problemen, die ik een paar jaar geleden wel voorzag, maar waarvan kon ik me niet voorstellen dat ze in een zo’n beschaafd en ontwikkeld land als Nederland werkelijkheid zouden gaan worden.

Maar ja, zolang de oplossing uit het oude denken moet komen gaat het systeem weer in zichzelf vastlopen. Onze tijd vraagt om nieuw denken, op kleine en op grote schaal, zodat wij deze macro-uitdagingen ook op micro-nvieau kunnen tackelen. Zodat ook persoonlijke uitdagingen in een groter perspectief kunnen worden geplaatst.

Ik ben dankbaar dat ik een systeem heb ontdekt dat “nieuwstijds” naar geld verdienen kijkt. Het vraagt om out of the box denken en vertrouwen, maar ja als zelfstandig ondernemer ben ik dat wel gewend. Wil je er meer over weten stuur me een PB.

7 november
Als vrouwen weer zusters worden….
In de bijeenkomsten met vrouwen die ik de laatste tijd meemaak zie ik een patroon. Hoe vrouwen binnenkomen, beetje afwerend en gesloten en hoe ze aan het einde bekennen dat ze zo genoten hebben. Hoe ze zich vrij en gezien hebben gevoeld en achteraf wel durven bekennen, dat ze er vooraf vooral heel erg tegenop zagen. Oude ervaringen aan groepen met vrouwen waren zo anders. Herinneringen aan slangenkuilen of krabbenmanden. Maar als wij bij elkaar komen met de intentie van zusterschap, dan ontstaat er verbinding en vertrouwen. En dan komen de verhalen over wat ons bezighoudt, waar we blij van worden of waar we niet uitkomen. Een zucht van verlichting bij herkenning, tranen van ontroering of echt verdriet durven toelaten in het bijzijn van andere vrouwen. Mmmmm wat een schoonheid en heling kan er ontstaan als vrouwen weer zusters worden…..

8 november
Zittend in de kring met vrouwen bij een vuurschaal in het stadspark van Utrecht met moderne stadsgeluiden op de achtergrond. Allemaal prachtige vrouwen met verschillende culturele achtergronden, uit alle delen van het land, van alle leeftijden en bij de start kenden we elkaar niet. In no time voelde het veilig en vertrouwd en bleken we elkaar al lang te kennen. We hebben allemaal met dezelfde issues te maken en voelen ons daar eenzaam en uniek in en het delen maakt het lichter, want het wordt gezien en blijkt universeel. Ik zoek al een poos naar hoe vrouwen te verbinden, want daar ligt voor mij een passie. Samenkomen, community vorming, cirkels, bij een vuurtje en een kaarsje of online. Want onze huidige tijd vraagt om verbinding omdat we ondanks alle communicatie vaak alleen zijn en elkaar niet echt meer vertellen hoe het werkelijk is. En het was zo’n ontdekking dat ik dit al zoveel levens ken, zo rond een vuurtje delen en samenzijn. Herinneren noemt Christa het en dat is het. Herinneren en weer wakker maken.

17 november
Puur under construction
Ik ben bezig om mijn website aan te passen. Op FB een mooie challenge gevolgd, waarin heel waardevolle tips en trucs hoe een site te moderniseren, want het is een bezoeker binnen 3 seconden duidelijk of het “wat is……”: mijn site, mijn werkwijze en of ik okay ben. En dan moet er gescrold kunnen worden en actieknoppen zijn en bel-me-terug-formulieren, want de bezoeker is snel en lui en het moet heel makkelijk en efficiënt zijn. Dus aan de bak Ien. Dat kan ik doen met een heel hip en slim bureau, dat alles voor me heeft voorbereid en het ook up-to-date zal houden. Iets wat alleen het bureau goed kan, want een leuke jonge ontwerper uit de buurt kan nooit zo goed zijn als zo’n hip bureau uit Amsterdam. Daarnaast laat ik me voorlichten door business-coaches over hoe FB aan te vliegen, hoe on line programma’s te ontwikkelen (ook een absolute must) en een community op te bouwen, op Insta zichtbaar te zijn en ook vooral live te gaan, zowel op FB en Insta. En dan niet te vergeten funnels bouwen, met Mailchimp of Blue, maar daarvoor is dan ook wel weer een cursus beschikbaar. Zoek- of vindprogramma’s in Google, privacyverklaringen en cookies. Hellup mijn hoofd draait overuren, ik raak helemaal de kluts kwijt en loop vast in de techniek en verlang vooral naar gewoon het werk doen waar ik goed in ben. Vanuit mijn helderheid luisteren, spiegelen en meekijken, het lichaam erbij betrekken, hart en baarmoeder verbinden, eventueel door massage en vooral bewustwording helpen ontstaan. En natuurlijk het verbinden van vrouwen, zittend in een kring met de warmte van een vuurtje of een kaarsje of in een fijne training. Nou ja, ik vermoed maar zo, dat het heel herkenbaar voor is veel coaches, healers en begeleiders. En waarschijnlijk voor nog veel meer beroepsgroepen, want we zijn natuurlijk allemaal mens en willen bezig zijn met onze essentie. Oh ja, op dit moment is mijn site nog niet toekomst-proef, dus niet kijken hoor. Tenzij je straks de verschillen wilt zoeken ;-)….
#lichaamsgerichte coaching #vrouwen #verbinden #hart en womb #

18 november
thuis zijn en/of komen….
Vandaag een superfijne dag met mijn zus in Amsterdam. Een dag vol indrukken, genieten, herinneringen en ook verwarring. Ik ben “geboren en getogen” in Amsterdam. En ik heb daar heerlijke en liefdevolle herinneringen. Na het afronden van mijn VWO-examen, zat ik in een soort overgangsperiode en ben meeverhuisd met mijn ouders naar Maarsenbroek. Pffff dat was een behoorlijke aderlating en het voelde als afgekapt worden van mijn wortels. Op het zelfde moment sloot Crateagus aan het Meidoornplein, mijn tweede thuis. Vervolgens wat semesters geschiedenis aan de UvA gestudeerd, maar dat was het niet. In Maarssen miste ik Amsterdam enorm en pas veel later op de HKU (Hogeschool voor de Kunst in Utrecht) vond ik een nieuwe plek en voelde ik me thuis in het Utrechtse. Jaaaren later was de verhuizing als gezin met Maxime als kleuter naar Laren was weer zo’n moment van thuiskomen… zo heerlijk. Daar gelukkig heel lang gewoond en het was heel erg een thuis. Het heeft even geduurd, maar in Blaricum voelde ik me ook weer thuis en toen ontstond een nachtmerrie met het vertrek van mijn ex en de wetenschap dat wij ook dat huis weer zouden moeten achterlaten. Nou ja. Gaat dit werkelijk over geografische plekken/huizen of veel meer over thuisvoelen in je eigen lijf en leven? Sinds ik begin te ontdekken dat ik mezelf thuis mag voelen in mijn lijf, mijn buik en baarmoeder begint er iets te shiften en begin ik te begrijpen dat daar veiligheid leeft. Mmmmm dankbaar voor deze levensles en nog lang niet waar ik wil zijn, letterlijk en figuurlijk!!! 
#thuis komen #lichaamsgerichtecoaching #vrouwen #verbinden #hart en womb #