Auteursarchief: ineke

op vakantie in Zuid Frankrijk en footprint

Ik ben met mijn dochters op vakantie in Zuid-Frankrijk. We hebben een supermooie, prachtige, heerlijke plek/studio in oude boerenschuur met airco, super mooi ingericht met een strak moderne keuken in diepblauw, boxspringbedden en de achterkant van het bed is gemaakt uit een heel oude boom van het landgoed tegen een diepblauwe muur. Met wit beddengoed met een diepblauwe linnen “sprei”. Witte badlakens in een witte badkamer. Alles om te zoenen.

De tuin is geen tuin maar een landgoed, waarin een zwembad zo natuurlijk mogelijk, praktisch zonder chloor tussen de wijngaarden, met een moestuin waaruit wij alles mogen plukken wat we lekker vinden. Bij een biologische wijn- en olijvenboerderij. Lieve en charmante mensen, zo gastvrij….. alleen maar genieten. Gelegen in een dromerig Frans dorpje, waar je een kanon kunt afschieten dat dan weer wel. Alles top en prachtig.

En het is hier heet, echt heet, dus niet veel meer mogelijk dan overgeven aan warmte en vooral niks willen. We proberen zelfs het boodschappen doen tot een minimum te beperken, maar vanmiddag toch even nodig. De auto in, thermometer stond op 47 C, snel de airco aan en dat gaat het wel weer. Bij thuiskomst een duik in het zwembad en het het voelt weer goed en dan weer terug naar kamer met airco. Wij genieten en er is een ander deel dat zich afvraagt waar we mee bezig zijn. Ik wil het liever niet zien, maar het is ook niet meer te ontkennen, de afgelopen vakanties in het zonnige Zuiden (grofweg de laatste tien jaar) worden gedomineerd door extreme hitte. Ik houd van de sfeer, de omgeving, de vormgeving, maar tjee eigenlijk niet meer te doen in de zomer.
Ik voel me niet vrij dat mijn footprint zo groot wordt door noodzaak airco, zwembad en airco in de auto. En dan vliegen we nog niet eens naar Bali, Ibiza of de Canarische Eilanden, maar toch. Volgend jaar toch maar lekker naar Zeeland, waar het ook zo prachtig is? Ben ik de enige die hier mee worstelt of herkennen jullie dit? En dan heb ik het nog niet eens over de retreats op Ibiza of Bali of Korfu…….

gedachten, denken en niet hechten

Wat ben ik aan het doen? Ik ben een denker, ik analyseer, van alles, gedachten, beelden, situaties, zelfs geuren en ik word met regelmaat doodmoe van mezelf. Sinds een week probeer ik om mijn gedachten alleen maar waar te nemen en er niets mee te doen. Om niet elke gedachte, indruk of herinnering te labelen, te beoordelen met goed of fout, zwart of wit, licht of donker, hoog of laag. Ik zie steeds meer dat dat allemaal van het ego is en zo vermoeiend. Als ik het laat bij dat de gedachte door me heen gaat geeft dat ruimte. Oh dat waren alweer wat labels, maar hoe maak ik iets duidelijk zonder woorden of labels? Nou dat oefenen dus, er komt een gedachte, die heeft een fysiek effect. Een blije of verdrietige vlinder in mijn maagstreek. Hoe makkelijk om daar dan eens over te gaan nadenken, mijmeren, piekeren en pruttelen? Soms maakt het me blij, soms juist heel verdrietig. Ik vind het een uitdaging om de gedachte, de herinnering, het beeld alleen te zien, waar te nemen en er niets mee te doen. Wel rustig.

zichtbaarheid en DNA

Vorige keer schreef ik over zichtbaar zijn. Daarna vertelde Leonie dat wij het eng vinden om zichtbaar te zijn omdat dat ingebed zit in ons DNA. Ons brein stamt nog uit de oertijd, ons brein en DNA zijn sindsdien nauwelijks veranderd. In dat DNA zit nog de boodschap dat het niet veilig is om zichtbaar te zijn. Veilig is om je terug te trekken binnen de eigen groep, de gemeenschap en zelfs in de grot. Buiten de grot was het gevaarlijk en dus eng. Ons DNA en de amygdala, een deel van de hersenen dat een rol speelt bij de verwerking van enge prikkels, de regulatie van angst en bij het vlucht/vecht reflex scant voortdurend op veiligheid of niet veiligheid.
Tja niet zo gek dus dat het zichtbaar worden buiten de groep angst op roept. Ons systeem dat nog reageert zoals het 400.000 jaar geleden nodig was staat nog aan het roer.

En ineens begrijp ik ook waarom ik zo graag in een dorp woon, met een ouderwetse ons kent ons mentaliteit. En waar misschien wel eens wat onvrijheid heerst, maar ook een gemeenschapszin, waar ik me thuis voel. Mijn zus woont in de grote stad verderop, vrienden en vriendinnen ook, zelfs oudste dochter woont nu op 2 uur reizen. Het geeft me een unheimisch, onveilig en verlaten gevoel en eigenlijk vind ik dat ik me moet vermannen, want tjee waar gaat het over ? Maar nu ik begrijp dat ons DNA zich veilig voelt in die grot wordt het me helder waar mijn verlangen naar een gemeenschap, mij thuis voelen in een dorp heel basaal is. En eeuwenoud. Daar kan de cosmopolitische ontwikkeling van de afgelopen vijftig jaar helemaal niet tegenop……

En sinds ik me kan herinneren, zeker al sinds mijn studie architectuur en toen de kinderen nog klein waren, droomde ik over een woongemeenschap, een boerenerf met schuren en een hooiberg, met woon- en werkplekken en gezamenlijke ruimten en vooral verbinding. Verbinding in vrijheid. Nou ja ik droom lekker verder in een prachtige oude tuin in Zuid Frankrijk, met een prachtig natuurlijk zwembad …..

zichtbaarheid

Ik volg mijn inspirator/mentor Leonie te Riet al bijna een jaar en ik leer zo veel van haar, dat is met geen pen te beschrijven. Wat een wijsheid, diepgang, spirituele inzichten en aardse nuchterheid. Ze stimuleert me om heel veel zichtbaar te zijn en laat nu juist dat mij met angst vervullen. Nou ja, gisteren vertelde ze dat ze tegenwoordig juist haar angst opzoekt om iets in beweging te zetten. Mmmm….in de beslotenheid van groepen voelt het veilig en plaats ik berichtjes. Zoals gisteravond in een mooie groep van een sister, die de laatste dagen haar reis beschrijft met alle ups en downs. Prachtig om mee te mogen kijken, te herkennen en iets bij te dragen aan die reis. Ik heb mezelf plechtig beloofd om mijn angst te overwinnen en te gaan delen. Dit is mijn eerste stap en er gaan er veel volgen.