zichtbaarheid en DNA

Vorige keer schreef ik over zichtbaar zijn. Daarna vertelde Leonie dat wij het eng vinden om zichtbaar te zijn omdat dat ingebed zit in ons DNA. Ons brein stamt nog uit de oertijd, ons brein en DNA zijn sindsdien nauwelijks veranderd. In dat DNA zit nog de boodschap dat het niet veilig is om zichtbaar te zijn. Veilig is om je terug te trekken binnen de eigen groep, de gemeenschap en zelfs in de grot. Buiten de grot was het gevaarlijk en dus eng. Ons DNA en de amygdala, een deel van de hersenen dat een rol speelt bij de verwerking van enge prikkels, de regulatie van angst en bij het vlucht/vecht reflex scant voortdurend op veiligheid of niet veiligheid.
Tja niet zo gek dus dat het zichtbaar worden buiten de groep angst op roept. Ons systeem dat nog reageert zoals het 400.000 jaar geleden nodig was staat nog aan het roer.

En ineens begrijp ik ook waarom ik zo graag in een dorp woon, met een ouderwetse ons kent ons mentaliteit. En waar misschien wel eens wat onvrijheid heerst, maar ook een gemeenschapszin, waar ik me thuis voel. Mijn zus woont in de grote stad verderop, vrienden en vriendinnen ook, zelfs oudste dochter woont nu op 2 uur reizen. Het geeft me een unheimisch, onveilig en verlaten gevoel en eigenlijk vind ik dat ik me moet vermannen, want tjee waar gaat het over ? Maar nu ik begrijp dat ons DNA zich veilig voelt in die grot wordt het me helder waar mijn verlangen naar een gemeenschap, mij thuis voelen in een dorp heel basaal is. En eeuwenoud. Daar kan de cosmopolitische ontwikkeling van de afgelopen vijftig jaar helemaal niet tegenop……

En sinds ik me kan herinneren, zeker al sinds mijn studie architectuur en toen de kinderen nog klein waren, droomde ik over een woongemeenschap, een boerenerf met schuren en een hooiberg, met woon- en werkplekken en gezamenlijke ruimten en vooral verbinding. Verbinding in vrijheid. Nou ja ik droom lekker verder in een prachtige oude tuin in Zuid Frankrijk, met een prachtig natuurlijk zwembad …..